Skip to content
Dit is mijn portfolio.

Doodmoe

Het was het najaar van 2014 en ik was moe, doodmoe. Ik wist niet waarom precies, maar ik herkende er iets wat me eerder overkomen was: een depressie. Toen ik de moed had verzameld om het toe te geven, begon een lang proces van heling dat mijn leven flink veranderd heeft. Het enige goede wat je kunt doen als je jezelf keihard tegenkomt is ervan leren. Er wat mee doen. Het is nu juni 2016, mijn maandelijkse inkomen komt van UWV, ik heb sollicitatieplicht en desondanks ben ik een gelukkiger mens dan twee jaar geleden.

Het liep in eerste instantie allemaal niet zo’n vaart. Ik keerde terug op de werkvloer als schoonmaker en voelde dat ondanks een uitgebreid revalidatieproces de oorzaak er nog steeds was. Toen mij een paar maanden gegund werd om de schoonmaak even te laten voor wat het was en mee te kijken op een communicatieafdeling, duurde het niet lang voordat ik begreep wat er mis was. Ik had al die tijd totaal op de verkeerde plek gezeten. Ik had kwaliteiten die ik nooit kon gebruiken waarvan ik behoorlijk vervreemd was geraakt. Opeens was de wereld anders. Ik voelde me serieus genomen en gewaardeerd. Ik snakte niet meer naar pauzes, of naar het einde van de werkdag. Ik wilde me niet meer onttrekken aan mijn collega’s.

Met de realisatie dat er een wereld was waar ik tot voor kort geen besef van had maar die veel beter bij me paste, kwam ook de conclusie dat er geen weg terug meer was. Dit was het moment om voor mezelf te kiezen. Ik maakte die moeilijke keuze. Ik wist dat ik er een vaste baan voor opgaf. Maar wel een vaste baan waar ik aan onderdoor ging. Hoeveel keuze heb je dan eigenlijk?

Ik heb nu de ruimte om aan een goede basis voor een andere carrière te werken. Soms verbaast het me nog wel eens dat ik het op kan brengen om te doen wat ik doen: vier dagen vrijwilligerswerk, solliciteren en een zelfstudie. Maar het grote verschil met voorheen is dat ik het met plezier kan doen. Dat scheelt een hoop negatieve energie. Sterker nog, het levert succeservaringen op. Het is bijna alsof er een nieuw leven begonnen is, hoewel dat nogal dramatisch klinkt.

Af en toe kom ik nog een collega van de schoonmaak tegen. In veel gevallen komt dan de vermoeidheid die ik gevoeld heb opeens terug. Het is nu pas dat ik besef hoezeer ik op de verkeerde plek heb gezeten en mezelf voor de gek gehouden heb door te denken dat het wel zou gaan. Ik kan er ook niet meer vol nostalgie op terugkijken. Het is een boek dat dringend gesloten moest worden. En zo heeft ieder zijn eigen boek met zijn eigen verhaal. Gelukkig maar.